Saturday, January 28, 2012

சட்டை - நினைவுகள்


வளைகுடா வந்தப்பிறகு முதல் தாயக பயணம். விடுமுறையோடு திருமணமும் நிகழ்வதால் களைகட்டியது 'பர்சேசிங்'. திருமணதிற்கென்று ப்ரித்யோகமான உடைகளை வாங்கிக்கொண்டிருந்தோம் நானும் நண்பர்களும். பிளாட்பாரத்தில் சட்டை 5 ரியாலென ஒருவர் கிட்டத்தட்ட நூறு சட்டைகளை போட்டுக்கொண்டு விற்றுக்கொண்டிருந்தார். இரண்டு சட்டை வாங்கும்படி நண்பர் பரிந்துரைத்தார். கொடுக்கும் விலையை பொறுத்தே பொருளின் தரம் இருக்கும் என்பது என் எண்ணம். வேண்டாமென சொன்னேன். " யாராவது இல்லாதவங்களுக்கு கொடுக்கலாம், இரண்டு வாங்கிக்கொள்" என நண்பர் வற்புறுத்தினார். "கொடுப்பதை தரமானதாக கொடுக்கவேண்டும் இல்லாவிடில் கொடுக்காதிருப்பதே சிறந்தது" என மறுத்துரைத்தேன். "பத்து ரியால் கொடுக்க இவ்வளவு பேச்சு ஆவாதுடா மகனே" என நண்பர் இரண்டு சட்டைகளை கொண்டுவந்துவிட்டார்.

ஊருக்கு சென்ற பிறகு இவரிவருக்கு இதிதுவென கொடுத்தபின், இந்த இரண்டு சட்டைகளை யாருக்கும் கொடுக்கவில்லை. சொந்தத்திலொருவர் வீட்டுக்கு வந்திருக்கையில் அவருடையதை கொடுக்கும்போது இந்த சட்டையை கண்டு அதிலிருந்து ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டார். நான் வேண்டாமென மறுத்தும் "நல்லாதாண்டா இருக்கு" என்று எடுத்துக்கொண்டார். மீதமொரு சட்டை என் அலமாரியிலேயே இருந்தது.

திருமணம் முடிந்து துணைவி வீடு வந்த பின் பிரிக்கப்படாத அந்த சட்டையை பார்த்து "யாருதுங்க இது, நல்ல சட்டையா இருக்கு " எனக்கேட்டார். அஞ்சு ரியால் சட்டை என பகடி செய்து பதில் சொன்னேன்.

ஒரு நாள் அந்த சட்டையை அணியும்படி மிகவும் வற்புறுத்தினார். நல்லாத்தான் இருக்கு என சான்றிதழ் வேறு. அரைமனதோடு அணிந்துசென்றேன். அருமையான மெல்லிய காட்டன் சட்டை அது. அணிவதற்கு சுகமாகவும் கச்சிதமாகவும் இருந்ததில் எனக்கு வியப்பிலும் வியப்பு. விருப்ப உடைகளில் ஒன்றாக அந்த அஞ்சு ரியால் சட்டை ஆகிப்போனது.

இது நடந்து ஏழாண்டுகளுக்கு மேலாகிவிட்டது. என் உயரத்திலும் எடையிலும் அதிக மாற்றமில்லாததால், இன்னமும் அந்த சட்டையை அணிந்துகொண்டுதானிருக்கிறேன். ஒரு நூலிழை கூட பிரியவில்லை. முதலில் போடும்போது இருந்த பொலிவிலும் மாற்றமில்லை.

இந்தமுறை பயணம் போகும்போது மற்றொரு சட்டையை எடுத்துசென்ற சொந்தத்திடம் "எதாவது வேண்டுமா இங்கிருந்து" என வினவுகையில், " நீ கல்யாணத்துக்கு வரும்போது ஒரு சட்டை கொடுத்தியே, அதுமாதிரி ஒன்னு ரெண்டு புடுச்சுக்குனு வாடா. நல்ல சட்டைடா அது " என்றார்.

அந்த அஞ்சு ரியால் சட்டையை எங்கிருந்து தேட..

Saturday, January 7, 2012

கடலூர்- உறைந்த உயிர்கள் - கரைந்த கனவுகள்

ஆனந்த விகடனில் எல்லோரும் "என் ஊர் " என்று எழுதுவதை வாசிக்கையில் நாமும் நம்ம ஊரைப்பற்றி கொஞ்சம் எழுதிப்பார்க்கலாமே என்று அடிக்கடி தோன்றும். யாருமே வாசிக்காத நம் எழுத்தை மெனக்கிட்டு எழுதவேண்டுமா என்கிற சோம்பலில் எழுதுவதே இல்லை.

இன்று எழுதிகிறேன். என் ஆழ்மனதினில் கரைந்து ஒடும் துக்கத்தை பதிந்திட வேண்டுமென எழுதுகிறேன். இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் என் ஊரை பற்றி எழுதுவேன் என கனவு கூட வந்ததில்லை.

கூப்பிடும் தூரத்தினில் கடல். கவிதை எழுதி விளையாட ஆறு. பச்சை வர்ணம் பூசிய வயல் வெளிகள். ஏறி விளையாட ஏரி. நெல், கரும்பு, முந்திரி, மா, பலா, மல்லாக்கொட்டை, கிழங்கு, நொங்கு, தென்னை என இந்த மண்ணில் எதை விதைத்தாலும், பொண்ணாகவே வளம் தரும். எல்லாமே கைக்கெட்டிய தூரத்தினில்.

இயற்கை அள்ளித்தந்த வளங்களை இன்று அதே இயற்கைக்கு காவு கொடுத்துவிட்டு கலங்கி நிற்கிறோம்.

சோறு போட்ட நிலத்தினில் சேறும் சகதியும் மட்டுமே தேறி நிற்கிறது.
குடிசை வீடுகள் என்று ஒன்று இருந்த சுவடே இல்லை.
அறுவடைக்கு காத்திருந்த நெல்வயல்கள் கருக்கலைந்து போயிருக்கிறது.
காலம் காலமாய் குலைதள்ளிய தென்னை, நிலைகுலைந்து காணப்படுகிறது.
பல ஆண்டு பழந்தந்த, பலன்தந்த பலாமரங்கள் நிலம் வீழ்ந்து கிடக்கிறது.
வயலில் வளர்த்த வாழைமரங்கள் வாசலில் வந்து கிடக்கிறது.

எல்லாம் நான்குமணிநேர புயலினால்.


எங்கள் வாழ்கையை நாற்பதாண்டுக்கு பின்னால் இருந்து நாங்கள் துவக்கவேண்டும்.

இன்றுவரை மின்சாரமில்லை. நியாயவிலைக்கு பால்தந்த பண்ணைகள், அநியாயத்துக்கு நிலைக்குலைந்து போய் உள்ளன. துரும்பை கூட தூக்கிப்போடாத அரசாங்கம் கணக்கு மட்டுமே எடுத்துசெல்கிறது. யாரும் யாரையும் உதவிக்கு அழைக்க முடியவில்லை.எல்லோரும் உதவி தேவைப்பட்டவர்களாகவே இருக்க யாரை அழைப்பது. குடிசைவாசிகளின் வீடு நடுத்தெருவாகிப்போனது. அள்ளித்தந்த கைகளுக்கு கிள்ளிதரக்கூட யாருமில்லை.

" என் அறுபதாண்டு வாழ்வில் இதுபோன்று ஒரு புயலை சந்திச்சதில்லை.மரம் விழுந்து பார்த்திருக்கிறேன். உடைந்து இப்போதுதான் பார்க்கிறேன். சுனாமி பல உயிர்களை கொன்றுசென்றது. இந்த புயல் பல உயிர்களை மட்டுமே விட்டுவிட்டு எல்லாவற்றையும் கொண்டுசென்றுவிட்டது."

" மரங்களில் பல கிளையில்லாமல்போனது. கிளையுள்ள மரங்களில் இலை இல்லாமல் போனது. காக்கா, குருவிகள் காணாமல் போயிருக்கிறது. "

" வெட்டுக்கு காத்திருந்த கரும்பினில் சோலைகள் இல்லை. அஞ்சு லட்ச கடனில் அம்பது சதவீதம் கூட அடையாது."

" தையில் அறுக்கவேண்டும். வைக்கோல் கூட தேறாது. நெல்லை விதைத்து விட்டு புல்லை அறுக்கவேனும்."

" அண்ணன் தம்பி மாமன் மச்சான்னு பாக்கல. தலைக்கட்டு அறைலிட்டரென அதே விலையில் பால் கொடுத்தேன். 'ஷெட்' எல்லாம் காத்துல போய்டுச்சு. கைய காலப்பிடிச்சி கடன்வாங்கித்தான் பால்பண்ணை வச்சேன். நாலு மணிநேரத்துல நாலு லட்சம் போய்டுச்சு"

" நாளைக்கு நானூறு வரும். கரண்டில்லாம கம்ப்யூட்டர் போடல வருமானம் போதல"

இது நான் அலைபேசியில் அழைக்கையில் சொந்தங்களும், நட்புக்களும் கொட்டியவை. இது போல ஆயரம், லட்சம் கதைகள், அத்தனையும் உன்மைகள்.

தொட்டுவிடும் தூரத்தினில் இருக்கும் பண்ரூட்டியில் அவலம் இன்னும் அதிகம்.

விழுந்த பலாமரங்களில் மகனின் கல்லூரி கனவு வீழ்ந்திருக்கிறது. மகளின் 'மண' கனவு கவிழ்ந்திருக்கிறது. முற்றுபெறாத வீடு நின்றிருக்கிறது.

இன்று வைக்கும் முந்திரி கன்று இன்னும் பத்தாண்டுக்கு பின்னரே பழம்தரும். அதுவரை சோறுக்கு என்னவழி, கரைசேர்க்க காத்திருக்கும் பிள்ளைகளுக்கென்ன வழி.

என்ன செய்ய போகிறது அரசாங்கம். எங்கள் உழைப்பினில் உண்ட உலகம் என்ன தரப்போகிறது எங்களுக்கு. எங்கள் வியர்வையில் பசியாறிய உயிர்கள் என்ன தீர்வு தரப்போகிறது. இறைவனே அறிவான்.

Sunday, September 11, 2011

தகர்க்கப்படும் கனவுகள்


அன்று வழக்கத்திற்கு மாறாக அதிகாலையிலேயே விழிப்பு வந்துவிட்டது.

பல்துலக்கி, குளிக்காமல் முகம்கழுவி அவசரமாக தபால் நிலையம் செல்கிறேன்.

"எம்பேருக்கு எதாச்சும் கார்டு வந்திருக்கா"

தபால்காரர் என்னை ஒருமாதிரி பார்த்துவிட்டு, "ஒன்னும் வரல" என்றார். சிறிய கிராமமாதலால் அவருக்கு எல்லாரையும் தெரியும்.
"நல்லா பாருங்கண்ணே"
"வரலடான்னா, திரும்ப திரும்ப கேட்டுகிட்டு."

மனசுக்குள் இருந்த பயம் லேசா விலகிய உணர்வு. காலைகடன்களை கழிக்க நண்பர்களோடு களத்துமேட்டில் கலந்தேன்.

மூச்சிரைக்க பக்கத்து வீட்டு பையன் வந்து தகவல் சொன்னான். என் முகம் கலவரமாக தொடங்கி இருந்தது.

வீட்டு வாசலை அடைந்தவுடன் ஜன்னலில் அம்மா முகம் தெரிகிறது.அதில் அதிதுவென சொல்லமுடியா உணர்ச்சிகள். வயலுக்கு செல்ல ஸ்கூட்டரை படிகளில் பலவை போட்டு இறக்கிக்கொண்டிருந்தார் அப்பா. என்னை பார்த்தவுடன் முன்னமே இருந்த கோபம் இன்னும் கடுமையானது*.

"நல்லதா நாலு எருமை மாடு வாங்கி தருகிறேன். போய் அதயாவது ஒழுங்கா மேய்கிற வழியப்பாரு"

அவர் கண்களை காண தைரியம் இல்லாமல் தலைகுனிகிறேன். கண்ணீர் கசியத்தொடங்கியிருந்தது. காலையில் தபால்காரர் ஒருமாதிரியாக பார்த்தது நினைவுக்கு வந்தது.

ஒன்பதாம் வகுப்பு ரிசல்ட் வந்துவிட்டது .

*அன்று அப்பாவின் கண்களில் தெரிந்தது அவர் கனவுகள் தகர்க்கப்படும் உணர்வாக இன்று விளங்குகிறது.

Saturday, June 18, 2011

இது உண்மை என்கிறேன்.. சரியா?!!!

உங்கள் வீட்டு தொலைப்பேசி வேலை செய்யவில்லை. புகார் கொடுக்கிறீர்கள். பயனில்லை. நேரில் சென்று அழுத்தம் கொடுக்கிறீர்கள். எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை.
இப்படியே ஒருவாரம் ஓடிவிடுகிறது.
என்ன செய்வீர்கள்?!!!!

மூன்றே வழிகள்...

  1. ஆகும்போது ஆகட்டும் என்று பேசாமலிருந்துவிடுவீர்கள்.!!!
  2. மேலதிகாரிகளுக்கு புகார் எழுதுகிறீர்கள். சட்டத்தின் கதவுகளை தட்டுவேன் என்று எச்சரிக்கை விடுக்கிறீர்கள்.
  3. அங்கே பணிபுரியும் தொழில்நுட்ப வல்லுனரிடம் கையூட்டு தருவதாக சொல்லி காரியத்தினை கச்சிதமாக முடித்துக்கொள்கிறீர்கள்.

சரி ஆகும்போது ஆகட்டும் என்று பேசாமலிருந்துவிடுவீர்கள்.!!!

உங்களுடைய தொலைப்பேசி சரிசெய்யப்படும். ஒருவாரமோ, மாதமோ ஆகலாம். ஆனால் சரிசெய்யப்படும். எந்தவித எதிர் நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் அமைதியாக இருக்கையில், PASSENGER இரயில் வேகத்தில் நிதானமாக சரி செய்யப்படும். மீண்டும் ஓரிரு முறை புகார் கொடுக்க வேண்டிவரலாம். அப்படி கொடுக்கையில் எரிந்து விழும் அதிகாரியிடம் "சார் சார் பாத்து செய்ங்க சார்" என்று சொரனையே இல்லாமல் கெஞ்ச வேண்டிவரலாம்.

மேலதிகாரிகளுக்கு புகார் எழுதுகிறீர்கள். சட்டத்தின் கதவுகளை தட்டுவேன் என்று எச்சரிக்கை விடுக்கிறீர்கள்.

"ஒரு ஆடு சிக்கிக்கிச்சு" என்கிற தோரணையில் நீங்கள் அங்கும் இங்கும் இழுத்தடிக்கப்படுவீர்கள். "புகார் கொடுத்த இல்ல. போத்திகிட்டு இரு " போன்ற ஏளன பேச்சுக்கள், "ஒங்க லைன CUT பண்ணியாச்சு அப்பு , ஒன்னால முடிஞ்சத பாத்துக்க", போன்ற தெனாவட்டு பதில்களுக்கு செவிகொடுக்கப்பட வேண்டியிருக்கும். மேலும் சட்டம் பேசிக்கொண்டிருந்தால் நீங்கள் மிரட்டப்படலாம். இதற்கு மேலும் உங்கள் புகார் வெளியே வருமானால் உங்கள் வீட்டுக்கு சம்பந்தமே இல்லாத யாரோ சிலர் ஆட்டோவில் வந்து பயமுறுத்தி செல்லலாம். எதிர்க்க முற்படுவீர்களானால் அடிவிழ அதிகம் வாய்ப்பு உண்டு.

அங்கே பணிபுரியும் தொழில்நுட்ப வல்லுனரிடம் கையூட்டு தருவதாக சொல்லி காரியத்தினை கச்சிதமாக முடித்துக்கொள்கிறீர்கள்.

நீங்கள் சராசரி பொருளாதார சிக்கல் அதிகம் இல்லாத இந்திய குடிமகன். அடுத்த சில மணித்துளிகளில் உங்கள் தொலைப்பேசி செயல்படத்தொடங்கிவிடும். "நீக்கு போக்கு தெரிந்தவர்" என்று பெயரேடுக்கப்படுவீர்.

இது ஒரு உதாரணம் மட்டுமே. மேலே குறிப்பிட்டுள்ளவை நிதர்சனமான உண்மைகள்.

Monday, January 31, 2011

விளையாட்டாய் சொன்ன வரிகள்...



செருக்கு என்ற குரங்கு அவ்வப்போது எனக்குள்ளேயிருந்து வெளிவந்துவிடுகிறது. காலம் சொல்லித்தரும் பாடங்களிலிருந்து அதனை உணரும்போது வெட்கி குனிகிறது ஒவ்வொரு இரத்த அணுக்களும்.

* வேலைவெட்டி இல்லாமல் சுற்றிய பொழுதுகளில் பிடிக்காத உணவுகளை பரிமாறும் அம்மாவிடம் " உன் மருமகனுகளுக்கு இப்படித்தான் பிடிக்காததை செய்வியா? நான் சும்மா இருப்பதால்தானே உனக்கு இளக்காரம்" என்று கூறியபொழுது அவர் மனம் எவ்வளவு வருத்தப்பட்டு இருக்கும்.....

* "ஜுரத்தில் கண்ணே தெரியவில்லை" என்று வலியை சொன்ன நண்பனிடம், "இல்லனா மட்டும் நம்ம கண்ணு நல்லா தெரிந்துவிடுமோ" என்று அவன் பார்வை குறைவினை நக்கலடித்தது அவனுக்கு எத்தனை வலியை தந்திருக்கும்...

* பசி என்றால் என்னவென்றே அறியாத என் வளர்ப்பு, அடித்து பிடித்து உண்ணுபவனை " முன்ன பின்ன சோத்தை பாத்ததே இல்லியா" என்று கிண்டலடித்தபோது அந்த சோறு எத்தனை கடினமாய் அவனுள் இறங்கியிருக்கும்....

* என்னை உயர்த்திக்கொள்ள " பொறுக்கிமாதிரி சுற்றிக்கொண்டிருப்பான்" என்று நண்பனை சபையில் மற்றவருக்கு அறிமுகப்படுத்தும்போது, அவனுள் எவ்வளவு தாழ்ந்து போயிருப்பேன்.

செறுக்கில் கொட்டிய இதுபோன்ற வரிகள் அவர்களுக்குள் மாறாத வடுக்களை ஏற்படுத்தி இருக்கும். அந்த வெட்க வடுக்கள் எனக்குள்ளும் அழியா கோலமாக...

Tuesday, November 10, 2009

மழை.....


எழுதி ரொம்ப நாள் ஆகிவிட்டது... மழை என்னை மீண்டும் எழுத சொன்னது..

மழை எனும்போதே ஒரு சிலிர்ப்பு வந்து விடுகிறது உடம்புக்கு. சட சடவென மழை பெய்யும் சத்தம் எந்த இசையை விடவும் சிறந்தது.

மழை.. இறைவனின் அத்தாட்சிகளில் ஒன்று.

மழையை ரசிக்க மனிதனுக்கு நேரமில்லாமல் போய்விட்டது. மனிதனின் விரோதப்பட்டியலில் மழையும் ஒன்று.

திரைகடல் ஓடி திரவியம் தேட இந்த பாலைவன பிரதேசத்துக்கு வந்து விட்ட பிறகு மழை எனக்கும்கூட மறந்துபோய்விட்டது. செய்தித்தாள்களில் நம் தேசத்தில் மழை, நம் பிறந்த பூமியில் மழை என்று காணுகையில் உள்ளம் குதூகலிக்கும்.

ஒரு டிசம்பர் மாத விடுப்பில் சொந்த ஊர் சென்றிருந்தேன். ஒரு அதிகாலை வேளையில் மாட்டுப்பண்ணை வைத்திருக்கும் நண்பனை நலம் விசாரிக்க சென்றிருந்தேன். வீட்டை விட்டு கிளம்பும்போதே இருட்டிகொண்டிருந்தது. அவனிடமும் மாடுகளிடமும்! அளவலாவிக்கொண்டிருக்கும்போதே தூறல் தொடங்கியது. அலைபேசியில் மேலும் சில நண்பர்களை அங்கு வர அழைத்தேன். நான்கைந்து தோழர்கள் வந்து சேர்த்த பிறகு தூறல் வேகமானது. மாட்டுப்பண்ணை OFFICE ரூமுக்கு ஒதுங்கினோம். மழை வலுக்க தொடங்கியது. நண்பர்கள் சங்கம் களைய எத்தனித்தது. நான் அவர்களை தடுத்து மழை விட்டவுடன் போகலாமென சொன்னேன். அங்கேயே அமர்தோம்.

விடுமென எண்ணிய மழை மேலும் வலுத்தது. என் காதுகளில் மழையின் சத்தம் அமுதமாய் கேட்டது. அது போல வலுத்த மழையை நான் கண்டு நாள் ஆகிவிட்டிருந்தது. ஒன்பது மணிக்கு துவங்கிய மழை பன்னிரண்டு ஆகியும் விடாமல் பெய்துகொண்டிருந்தது. நண்பர்கள் புலம்ப தொடங்கினர். அவர்களுடைய ஞாயிறு வீனாகிவிட்டதென கரைய தொடங்கிவிட்டிருந்தனர். எனக்கோ இதுபோன்ற மற்றொரு மழையை காணும் வாய்ப்பு கிடைக்காது என தவிப்பு. குடை வேண்டுமென அலைப்பேசியில் அழைப்புகள் பறந்தன.

குடையோடு மேலும் சில நண்பர்கள் வர மணி ஒன்றை தாண்டியிருந்தது. எல்லோருமாக கிளம்ப எத்தனிக்க " இது போன்று ஒரு மழை நாள் எப்போது வருமென" சொல்லி அவர்களை தடுத்தேன். மழையின் சத்தம் காதுகளை தாண்டி மூளையை தொட்டிருந்தது. ஒரு நண்பனிடம் சில நூறுகளை தந்து எல்லோருக்கும் மதிய உணவுக்கு பிரியாணி வாங்கி வர சொன்னேன். நண்பர்கள் வீடு செல்லும் திட்டத்தை சற்றே தள்ளி வைத்தனர்.

அடாது பெய்யும் மழையில் இருவர், மடைதிறந்து ஓடும் மழைநீரில் குடைபிடித்து ஓடினர். பிரியாணி வந்தது. நிச்சயமாய் அப்படி ஒரு பிரியாணியை நான் சாப்பிட்டு நிறைய்ய நாள் ஆகிவிட்டிருந்தது. மழை .. உணவை சுவையாக மாற்றி இருந்தது.

அந்த மழையின் சத்தம் என் காதுகளில் இன்னமும் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.
அந்த பிரியாணி இன்னமும் என் நாவினில் சுவைத்துக்கொண்டு இருக்கிறது.
அன்று நண்பர்களோடு அளவளாவியது இன்னமும் என் உள்ளத்தில் பதிவாக இருக்கிறது..

அதனையும் இறைவனின் அருட்கொடையான மழையால் வந்தது..

(ஊரில் நல்ல மழை என்று தொலைபேசியில் அம்மா சொல்லும்போது எழுந்த அடங்கா உணர்வுகளில் எழுதியது)

Tuesday, December 16, 2008

மும்பை தீவிரவாதமும் செய்தி சானல்களும்


தற்போது உள்ளே வெடிகுண்டு சத்தம் கேட்டது...

இப்போதுதான் துப்பாக்கி வெடிக்கும் சத்தம் பெரிய அளவில் கேட்டது..


இப்படியாக தொடர்து செய்திகளை பிளாஷ் நியூசாக வெளியிட்டு தங்களே முதன்மையான செய்திகளை தருவதாக பறைசாற்றி கொண்டு..அரசியல்வாதிகளை திட்டிக்கொண்டும் ராணுவ வீரர்களை புகழ்ந்துகொண்டும் நிமிடங்களை கடத்தி கொண்டு இருந்தனர்.


ஒரு செய்தியை எந்த ஆர்வத்தில் cover செய்து வெளியிட முயற்சி செய்கின்றனரோ.. அதே அளவு அந்த செய்தி தந்த பின்விளைவுகள் அல்லது அந்த செய்தி வர காரணாமான முன்விளைவுகளையோ மறந்துவிடுவதொடு வாசகர்களையும் பார்வையாளர்களையும் மறக்க செய்துவிடுகின்றனர்..


தங்களுக்கு விளம்பரமில்லாத விளம்பரம் தாராத எந்த செயல்களையும் செய்திகளையும் இந்த சானல்கள் ஊக்குவிப்பதே இல்லை.. இந்த சானல்களில் நடுநிலை என்பது எப்போதுமே கேள்விக்குறிதான். இந்த சானல்கள் பெரும்பாலும் ஆளுங்கட்சியின் ஆதரவோடும் அல்லது ஆளுங்கட்சியின் எதிர்பாக இருக்கும் எதிர்கட்சியின் ஆதரவோடும் தங்கள் வருமானத்தை பெருக்கிகொள்வதை மட்டுமே குறிக்கோளாய் செயல்படுவாதகவே ஒரு சராசரி குடிமகனான எனக்கு படுகிறது..



தீண்டாமை இன்னும் எத்தனை கிராமங்களில் முழுமையாக தொடர்கிறது என்று எந்த சானலாது செய்தி சேகரித்து உண்மை நிலவரங்களை சொல்லுகிறதா ?


படிப்பு வாசனையே எட்டாத சிறார்கள் இன்னும் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள் என்று உலகுக்கு சொல்லியிருக்கிறதா.. ?


விவசாயத்தையே நம்பியுள்ள விவசாயத்தையே மூலதனமாக கொண்ட இந்திய நாட்டில் விவசாயிகளின் தற்கொலை தொடர்கிறதே அது ஏன் என ஆய்வு மேற்கொண்டதுண்டா ?


பண முதலைகளுக்கு மட்டுமே செயல்படும் அரசுகளை சாட்டையை சுழற்றி விமர்சித்ததுண்டா?


எந்த வன்முறையையும் விழுந்து அடித்து கொண்டு கவர் செய்யும் இந்த மீடியாக்கள் அந்த வன்முறையின் வித்து எது என்றோ அல்லது அந்த கலவரத்தின் முடிவில் என்ன உண்மையில் நடந்தது என்ற ஆய்வு மேற்கொள்ளவோ தயாராக இருப்பதில்லை.


சுனாமி வந்தபோது அதற்கான எச்சரிக்கை இரண்டு அல்லது மூன்று மணி நேரத்திற்கு முன்னதாகவே வந்தது ஆனால் நம் அரசாங்கம் அதனை கண்டு கொள்ளாமல் விட்டுவிட்டது என்று ஒரு வாதம் வந்தது. அது எந்த அளவுக்கு உண்மை என்பதினை இந்த மீடியாக்கள் வெளியே கொண்டு வர முயற்சி எடுத்ததா.. அது உண்மை எனில் அதற்க்கு காரணமான நம்முடைய அரசாங்கத்தை தட்டி கேட்க எந்த செய்தி நிறுவனமாவது முன்வந்ததா ?

கும்பகோணத்தில் எரிந்து போன பிள்ளைகளை படம் எடுத்து வேக வேகமாக வெளியிட தெரிந்த இந்த செய்தி நிறுவனங்களுக்கு அதே போன்று இன்னும் எத்தனை பள்ளிகள் இங்கே இன்னும் இருக்கிறது என்று ஒரு கணக்கெடுப்பை எடுக்க தெரிந்ததா?


குஜராத்தில் அரசாங்கத்தால் திட்டமிட்டு நடைபெற்ற ஒரு இன கருவறுப்பை எந்த மீடியாவினாலும் பகிரங்கமாக குற்றம்சாற்றி அந்த அரசாங்கத்திற்கு எதிராக ஒரு புல்லையேனும் புடுங்க முடிந்ததா.. ?


மொத்தத்தில் இந்த மீடியாக்களுக்கு responsibility என்று எதுவும் இல்லை.
எறும்பை எருதுவாகவும் எருமையை எறும்பாகவும் காட்டி பணக்கார வர்க்கங்களுக்கு வாலை ஆட்டிக்கொண்டு வருமானம் சேர்க்கும் இந்த செய்தி நிறுவனங்களுக்கு வாழ்வுதான் எப்போதுமே..


இவர்களுக்கு சானியா மிர்சாவும் சச்சின் டேண்டுல்கருமே சாதனையாளர்கள்.