Saturday, February 18, 2012

கேரம் போர்ட் - சில நினைவுகள்

நான் கொஞ்சம் சுமாரா கேரம் போர்ட் விளையாடுவேன். கேரம் போர்ட் விளையாடுவதும் அதை அழகாய் விளையாடுபவரையும் காண ரொம்பவும் பிடிக்கும். வேலை வெட்டி இல்லாம ஊர் சுத்திக்கொண்டிருந்த காலக்கட்டத்தில் பல இரவுகள் கேரம் போர்டின் துணையுடனேயே கழிந்திருக்கிறது.

பாலிடெக்னிக் முதலாமாண்டில் inter - college கேரம் போர்ட் காம்பட்டிஷன்.டபுள்ஸ். மெக்கானிக்கல் குருப்ல என்னோட, எங்க ஊர் பையன் 'குட்ட' குமாருன்னு ஒருத்தன். கேரம் போர்ட் நல்லா விளையாடுவானோ இல்லையோ, நாம என்ன சொல்லுறமோ அத கச்சிதமா செய்வான். நானும் அவனும் சேர்ந்து ஆடு ஆடுன்னு ஆடி எல்லா பசங்களையும் அடிச்சி துவைச்சிட்டு பைனலுக்கு வந்தாச்சு. யாருடா பைனல்ல நம்ம கூடன்னு பாத்தா பைனல் இயர் சீனியருங்க. ஒரே குருப். நாங்க பர்ஸ்ட் இயர். "பசங்களா ஒங்களுக்கு இன்னும் ரெண்டு வருஷம் இருக்கு. அடுத்த வருஷம் வெளையாடி ஜெயிச்சிக்குங்க" ன்னு ஆட்டைய போட்டுட்டானுங்க. சீனியருங்க சொல்லும்போது எதித்தெல்லாம் பேச முடியாது. நொங்கெடுத்துடுவானுங்க விட்டுக்கொடுத்துட்டு வந்துட்டோம். நம்ம கெரகம் அப்படி.



'அமான்' ன்னு ஒன்னு விட்ட மாமா ஒருத்தர். 'பேயாட்டம்' ஆடுவாரு. அவரு கேரம் போர்ட் விளையாடுவத நாள் பூரா பாத்துக்கிட்டே இருக்கலாம். மனுஷன் ஏழெட்டு காயின அசால்டா தொடர்ந்து போடுவாரு. அவரு செட்டு நாலஞ்சு பேர். டபுள்ஸ் தான் விளையாடுங்க. எப்படியும் ஜெயிச்சிடுவேன்னு எதிராளி நெனச்சிக்கிட்டு இருக்கும்போது சரசரன்னு மனுஷன் போர்ட முடிச்சிடுவாரு. எனக்கெல்லாம் தொடர்ந்து ரெண்டு பாக்கெட் போடவே நாக்கு தள்ளிடும். மனுஷன் கலங்காம நாலு கட்டடிப்பாரு. அவரு விளையாடுவத பாக்கவும், அவங்க செட்டுங்க அடிக்கிற 'கமன்ட்டு' கள கேக்கறதுக்கும் நான் தவறாம ஆஜராகிடுவேன். பட்டபேரெல்லாம் பயங்கரமா வப்பாங்க. எந்த சப்போர்ட்டும் இல்லாம நடுவிரலால ஒருத்தர் கேரம் விளையாடுவார். அவருக்கு "ஒரு விரல் கிரிஷ்ணராவ்" ன்னு பேர் வச்சாங்க. நான் கேரம் போர்ட் விளையாடி கற்றுக்கொண்டதைவிட அவரு விளையாடியதை பார்த்து கற்றுக்கொண்டதுதான் அதிகம்.

சொந்தக்காரங்க கல்யாணத்துக்கு ரெண்டு மூணு நாளைக்கு முன்னாடியே போயி, கல்யாணம் முடிஞ்சி ரெண்டு மூணு நாலு இருந்துட்டுதான் வருவோம். ராத்திரி முழுக்க கேரம் போர்ட் கச்சேரிதான். என் சித்தப்பா ஒருத்தரு எந்த கல்யாணம் நடந்தாலும் கேரம் போர்ட் tournament ஒன்னு வச்சிடுவாரு. அவரும் நல்லா விளையாடுவாருன்னாலும் அவருக்கு நடுவரா இருக்கறதுல அலாதி. பன்னெண்டு பேரு. ஆறு ஆருன்னு ரெண்டு குருப்பா பிரிச்சி ஆட ஆரம்பிச்சோம். அடிச்சி நகர்த்திட்டு semi-final வந்தாச்சு. 'பஷீர் மாமா'ன்னு ஒருத்தர் நம்ம கூட 'semi' ல. நாப்பது வயசு இருக்கும். நல்லா டெக்னிக்கலா விளையாடுவாரு. இவ்வளவு பெரியவரு கூட விளையாடி ஜெயிக்கனுமா ன்னு கொஞ்சம் நடுக்கம். பரப்பரன்னு ஆட்டம். கல்யாண வீடே சுத்தி நின்னு வேடிக்கை பாக்குது. நான் 28 பாயின்ட். அவரு 23 . red and follow மட்டும்தான் இருக்கு 'போர்ட்'ல. யாரு முடிக்கிறாங்களோ அவங்க final . நான் ரெட் காயின போட்டுட்டேன். follow பாக்கெட்டுக்கு வெகு அருகில். மனுஷன் எழுந்துட்டாரு. எனக்கு "என்னடா இவ்வளவு பெரிய மனுசன 'ஜெயிக்கனுமா' ன்னு தடுமாற்றம். மிஸ் பண்ணிட்டேன். பார்ட்டி அடுத்த 'அட்டம்ப்ட்'ல போர்ட முடிச்சி ஜெயிச்சிட்டாரு. "அவன் வேணுமுன்னே விட்டுக்கொடுத்துட்டான்"ன்னு அவரு சொன்னாலும் எனக்கு என்ன எதுன்னு தெரியாம ஒரு தடுமாற்றம். தோத்துட்டேன்.

வளைகுடா வந்த பின்னும் கேரம் போர்ட் விளையாடுவது நிக்கல. அண்ணன்காரன் ஒரு அருமையான கேரம் போர்ட் வச்சிருந்தான். எனக்கு அது செம க்ளோஸ். நான் சொன்னத கேக்கும். அந்த போர்ட்ல விளையாடுவது எனக்கு கொள்ளை சுகம். வெள்ளிக்கிழமை விடிய விடிய கேரம் போர்ட்தான். அனல் பறக்கும். அண்ணன்காரனும் நானும்தான் எப்போதும் ஒன்னா ஆடுவோம், 'டபுல்ஸ்'ல. எனக்கு சீரியஸா ஆடலைன்னா பயங்கர கோபம் வரும். அண்ணன் தூக்க கலக்கத்துல நல்லா கோட்டை விடுவாரு. செமையா திட்டுவேன். "நான் பாத்து பொறந்தது. ஜட்டி கூட போடாம என் கைய பிடிச்சிகிட்டு சுத்திக்கிட்டு இருந்ததுகிட்டவெல்லாம் திட்டு வாங்க வேண்டியிருக்கு' ன்னு அண்ணன் நக்கலடிப்பார். ஒக்காந்துக்கிட்டே தூங்குவாரு. அப்படி தூங்கிகிட்டே, எங்க தூக்கத்தையெல்லாம் கெடுத்துட்டு ஒரு நாள் போய் சேர்ந்துட்டாரு.

ஆட்டத்துல சேர்த்துகொள்ளாத பசங்க கடுப்பாகி ஒரு லோக்கல் கேரம்போர்ட் வாங்கி வந்துட்டாங்க. என்னோட ரூமில் ஒருபக்கம் நாங்களும் ஒரு பக்கம் சுமாரா விளையாடும் அப்ரசண்டிஸ்களும். நாங்கதான் சீரியஸா சத்தமெல்லாம் போடாமா விளையாடுவோம். அப்ரசண்டிகள் அப்படியில்லாம செம ஜாலியா விடையாடுவானுங்க. பவுடர் கேட்டா கூட நாங்க தரமாட்டோம். ஆனா அதுக்கெல்லாம் அசரமாட்டாங்க. இத்தனைக்கும் அது மோசமான போர்டு. சொள்ள சொள்ளையா இருக்கும். காயின்ஸ் எல்லாம் வெயிட் இல்லாம இருக்கும். ஒருநாள் பயங்கர சிரிப்பு சத்தம். என்னங்கடான்னா ஒன்னும் சொல்லாம சிரிக்கிறானுங்க. அப்புறமா சொன்னானுங்க, "டேய், நீங்க எல்லாம் எத்தன வருஷம் கேரம் விளையாடுறிங்க.நம்ம அண்ணாச்சி இன்னிக்கி ஒரு சாதன செஞ்சிருக்காரு. முடியுமாடா ஒங்களால"ன்னு நக்கல் அடிச்சானுங்க. விஷயம் இதுதான். points விளையாட காயின்ச அடுக்கி ஒருத்தர் ஹிட் அடிச்சிருக்காரு. வெயிட்லெஸ் காயினா இருந்ததுல நடுவுல இருந்த ரெட் காயின் எகிறி நேரா பாக்கெட்ல விழுந்துடுச்சு. எனக்கு தெரிஞ்சி ஹிட் அடிச்சி ரெட் போட்டவரு அவருதான். அந்த விருதை அப்ரசண்டிகளிடமிருந்து எங்களால இன்று வரை வாங்கமுடியவில்லை.

"நல்லாதான் விளையாடுற" என்று எல்லோரும் என்னை சொன்னாலும், முக்கியமான போட்டிகளில் நான் தோற்றே வந்திருக்கிறேன்.

Saturday, February 11, 2012

நீ......

கடுகடுவென இருந்தது உன் முகம்..

முந்தின இரவில் நிகழ்ந்த
முடியுறா முட்டல்களின் விளைவு.

சமாதான உடன்படிக்கை கொணர
சமயமில்லை எனக்கு.

பசையில்லாமலிருந்தது
பல் தூரிகை.

துண்டு வைக்கப்படுமிடம்
துப்புரவாய் இருந்தது

அணியவேண்டிய உடைகளை
அயர்ச்சியுடன் தேடி எடுக்கவேண்டியிருந்தது

அவசரமாய் கிளம்புகையில்
"சாப்பிட்டு போங்க" என
கூப்பிட்டு சொன்னாய்..

பசியிருந்தது..அதைவிட
கோபமிருந்தது.

பணியில் மூழ்கினாலும்
பசி மூழ்கடித்தது.

மதியம் உண்டபின்
மதியில் உன் பிம்பம்.

’சாப்பிட்டிருப்பாளா’ என்ற கேள்வி
சாட்டையாய் சுழன்றது.

மென்மனதை - கோபம்
'வன்'மனதாக்கியது.

நினைவுகளை நகர்த்திவிட்டு
பணிகளில் பிணைகிறேன்.

கதவு திறக்கையில்-உன்
கண் சிவந்திருந்தது.

காலையில் வாடியிருந்த
மலர்முகம் - அந்த
இரவு வேளையில்
இருளடைந்திருந்தது

உடை மாற்றி
'நடை' வந்தேன்
காலை, மேசையில்
வைத்த தோசை
மூலையில்
அப்படியே இருந்தது .

Saturday, January 28, 2012

சட்டை - நினைவுகள்


வளைகுடா வந்தப்பிறகு முதல் தாயக பயணம். விடுமுறையோடு திருமணமும் நிகழ்வதால் களைகட்டியது 'பர்சேசிங்'. திருமணதிற்கென்று ப்ரித்யோகமான உடைகளை வாங்கிக்கொண்டிருந்தோம் நானும் நண்பர்களும். பிளாட்பாரத்தில் சட்டை 5 ரியாலென ஒருவர் கிட்டத்தட்ட நூறு சட்டைகளை போட்டுக்கொண்டு விற்றுக்கொண்டிருந்தார். இரண்டு சட்டை வாங்கும்படி நண்பர் பரிந்துரைத்தார். கொடுக்கும் விலையை பொறுத்தே பொருளின் தரம் இருக்கும் என்பது என் எண்ணம். வேண்டாமென சொன்னேன். " யாராவது இல்லாதவங்களுக்கு கொடுக்கலாம், இரண்டு வாங்கிக்கொள்" என நண்பர் வற்புறுத்தினார். "கொடுப்பதை தரமானதாக கொடுக்கவேண்டும் இல்லாவிடில் கொடுக்காதிருப்பதே சிறந்தது" என மறுத்துரைத்தேன். "பத்து ரியால் கொடுக்க இவ்வளவு பேச்சு ஆவாதுடா மகனே" என நண்பர் இரண்டு சட்டைகளை கொண்டுவந்துவிட்டார்.

ஊருக்கு சென்ற பிறகு இவரிவருக்கு இதிதுவென கொடுத்தபின், இந்த இரண்டு சட்டைகளை யாருக்கும் கொடுக்கவில்லை. சொந்தத்திலொருவர் வீட்டுக்கு வந்திருக்கையில் அவருடையதை கொடுக்கும்போது இந்த சட்டையை கண்டு அதிலிருந்து ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டார். நான் வேண்டாமென மறுத்தும் "நல்லாதாண்டா இருக்கு" என்று எடுத்துக்கொண்டார். மீதமொரு சட்டை என் அலமாரியிலேயே இருந்தது.

திருமணம் முடிந்து துணைவி வீடு வந்த பின் பிரிக்கப்படாத அந்த சட்டையை பார்த்து "யாருதுங்க இது, நல்ல சட்டையா இருக்கு " எனக்கேட்டார். அஞ்சு ரியால் சட்டை என பகடி செய்து பதில் சொன்னேன்.

ஒரு நாள் அந்த சட்டையை அணியும்படி மிகவும் வற்புறுத்தினார். நல்லாத்தான் இருக்கு என சான்றிதழ் வேறு. அரைமனதோடு அணிந்துசென்றேன். அருமையான மெல்லிய காட்டன் சட்டை அது. அணிவதற்கு சுகமாகவும் கச்சிதமாகவும் இருந்ததில் எனக்கு வியப்பிலும் வியப்பு. விருப்ப உடைகளில் ஒன்றாக அந்த அஞ்சு ரியால் சட்டை ஆகிப்போனது.

இது நடந்து ஏழாண்டுகளுக்கு மேலாகிவிட்டது. என் உயரத்திலும் எடையிலும் அதிக மாற்றமில்லாததால், இன்னமும் அந்த சட்டையை அணிந்துகொண்டுதானிருக்கிறேன். ஒரு நூலிழை கூட பிரியவில்லை. முதலில் போடும்போது இருந்த பொலிவிலும் மாற்றமில்லை.

இந்தமுறை பயணம் போகும்போது மற்றொரு சட்டையை எடுத்துசென்ற சொந்தத்திடம் "எதாவது வேண்டுமா இங்கிருந்து" என வினவுகையில், " நீ கல்யாணத்துக்கு வரும்போது ஒரு சட்டை கொடுத்தியே, அதுமாதிரி ஒன்னு ரெண்டு புடுச்சுக்குனு வாடா. நல்ல சட்டைடா அது " என்றார்.

அந்த அஞ்சு ரியால் சட்டையை எங்கிருந்து தேட..

Saturday, January 7, 2012

கடலூர்- உறைந்த உயிர்கள் - கரைந்த கனவுகள்

ஆனந்த விகடனில் எல்லோரும் "என் ஊர் " என்று எழுதுவதை வாசிக்கையில் நாமும் நம்ம ஊரைப்பற்றி கொஞ்சம் எழுதிப்பார்க்கலாமே என்று அடிக்கடி தோன்றும். யாருமே வாசிக்காத நம் எழுத்தை மெனக்கிட்டு எழுதவேண்டுமா என்கிற சோம்பலில் எழுதுவதே இல்லை.

இன்று எழுதிகிறேன். என் ஆழ்மனதினில் கரைந்து ஒடும் துக்கத்தை பதிந்திட வேண்டுமென எழுதுகிறேன். இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் என் ஊரை பற்றி எழுதுவேன் என கனவு கூட வந்ததில்லை.

கூப்பிடும் தூரத்தினில் கடல். கவிதை எழுதி விளையாட ஆறு. பச்சை வர்ணம் பூசிய வயல் வெளிகள். ஏறி விளையாட ஏரி. நெல், கரும்பு, முந்திரி, மா, பலா, மல்லாக்கொட்டை, கிழங்கு, நொங்கு, தென்னை என இந்த மண்ணில் எதை விதைத்தாலும், பொண்ணாகவே வளம் தரும். எல்லாமே கைக்கெட்டிய தூரத்தினில்.

இயற்கை அள்ளித்தந்த வளங்களை இன்று அதே இயற்கைக்கு காவு கொடுத்துவிட்டு கலங்கி நிற்கிறோம்.

சோறு போட்ட நிலத்தினில் சேறும் சகதியும் மட்டுமே தேறி நிற்கிறது.
குடிசை வீடுகள் என்று ஒன்று இருந்த சுவடே இல்லை.
அறுவடைக்கு காத்திருந்த நெல்வயல்கள் கருக்கலைந்து போயிருக்கிறது.
காலம் காலமாய் குலைதள்ளிய தென்னை, நிலைகுலைந்து காணப்படுகிறது.
பல ஆண்டு பழந்தந்த, பலன்தந்த பலாமரங்கள் நிலம் வீழ்ந்து கிடக்கிறது.
வயலில் வளர்த்த வாழைமரங்கள் வாசலில் வந்து கிடக்கிறது.

எல்லாம் நான்குமணிநேர புயலினால்.


எங்கள் வாழ்கையை நாற்பதாண்டுக்கு பின்னால் இருந்து நாங்கள் துவக்கவேண்டும்.

இன்றுவரை மின்சாரமில்லை. நியாயவிலைக்கு பால்தந்த பண்ணைகள், அநியாயத்துக்கு நிலைக்குலைந்து போய் உள்ளன. துரும்பை கூட தூக்கிப்போடாத அரசாங்கம் கணக்கு மட்டுமே எடுத்துசெல்கிறது. யாரும் யாரையும் உதவிக்கு அழைக்க முடியவில்லை.எல்லோரும் உதவி தேவைப்பட்டவர்களாகவே இருக்க யாரை அழைப்பது. குடிசைவாசிகளின் வீடு நடுத்தெருவாகிப்போனது. அள்ளித்தந்த கைகளுக்கு கிள்ளிதரக்கூட யாருமில்லை.

" என் அறுபதாண்டு வாழ்வில் இதுபோன்று ஒரு புயலை சந்திச்சதில்லை.மரம் விழுந்து பார்த்திருக்கிறேன். உடைந்து இப்போதுதான் பார்க்கிறேன். சுனாமி பல உயிர்களை கொன்றுசென்றது. இந்த புயல் பல உயிர்களை மட்டுமே விட்டுவிட்டு எல்லாவற்றையும் கொண்டுசென்றுவிட்டது."

" மரங்களில் பல கிளையில்லாமல்போனது. கிளையுள்ள மரங்களில் இலை இல்லாமல் போனது. காக்கா, குருவிகள் காணாமல் போயிருக்கிறது. "

" வெட்டுக்கு காத்திருந்த கரும்பினில் சோலைகள் இல்லை. அஞ்சு லட்ச கடனில் அம்பது சதவீதம் கூட அடையாது."

" தையில் அறுக்கவேண்டும். வைக்கோல் கூட தேறாது. நெல்லை விதைத்து விட்டு புல்லை அறுக்கவேனும்."

" அண்ணன் தம்பி மாமன் மச்சான்னு பாக்கல. தலைக்கட்டு அறைலிட்டரென அதே விலையில் பால் கொடுத்தேன். 'ஷெட்' எல்லாம் காத்துல போய்டுச்சு. கைய காலப்பிடிச்சி கடன்வாங்கித்தான் பால்பண்ணை வச்சேன். நாலு மணிநேரத்துல நாலு லட்சம் போய்டுச்சு"

" நாளைக்கு நானூறு வரும். கரண்டில்லாம கம்ப்யூட்டர் போடல வருமானம் போதல"

இது நான் அலைபேசியில் அழைக்கையில் சொந்தங்களும், நட்புக்களும் கொட்டியவை. இது போல ஆயரம், லட்சம் கதைகள், அத்தனையும் உன்மைகள்.

தொட்டுவிடும் தூரத்தினில் இருக்கும் பண்ரூட்டியில் அவலம் இன்னும் அதிகம்.

விழுந்த பலாமரங்களில் மகனின் கல்லூரி கனவு வீழ்ந்திருக்கிறது. மகளின் 'மண' கனவு கவிழ்ந்திருக்கிறது. முற்றுபெறாத வீடு நின்றிருக்கிறது.

இன்று வைக்கும் முந்திரி கன்று இன்னும் பத்தாண்டுக்கு பின்னரே பழம்தரும். அதுவரை சோறுக்கு என்னவழி, கரைசேர்க்க காத்திருக்கும் பிள்ளைகளுக்கென்ன வழி.

என்ன செய்ய போகிறது அரசாங்கம். எங்கள் உழைப்பினில் உண்ட உலகம் என்ன தரப்போகிறது எங்களுக்கு. எங்கள் வியர்வையில் பசியாறிய உயிர்கள் என்ன தீர்வு தரப்போகிறது. இறைவனே அறிவான்.

Sunday, September 11, 2011

தகர்க்கப்படும் கனவுகள்


அன்று வழக்கத்திற்கு மாறாக அதிகாலையிலேயே விழிப்பு வந்துவிட்டது.

பல்துலக்கி, குளிக்காமல் முகம்கழுவி அவசரமாக தபால் நிலையம் செல்கிறேன்.

"எம்பேருக்கு எதாச்சும் கார்டு வந்திருக்கா"

தபால்காரர் என்னை ஒருமாதிரி பார்த்துவிட்டு, "ஒன்னும் வரல" என்றார். சிறிய கிராமமாதலால் அவருக்கு எல்லாரையும் தெரியும்.
"நல்லா பாருங்கண்ணே"
"வரலடான்னா, திரும்ப திரும்ப கேட்டுகிட்டு."

மனசுக்குள் இருந்த பயம் லேசா விலகிய உணர்வு. காலைகடன்களை கழிக்க நண்பர்களோடு களத்துமேட்டில் கலந்தேன்.

மூச்சிரைக்க பக்கத்து வீட்டு பையன் வந்து தகவல் சொன்னான். என் முகம் கலவரமாக தொடங்கி இருந்தது.

வீட்டு வாசலை அடைந்தவுடன் ஜன்னலில் அம்மா முகம் தெரிகிறது.அதில் அதிதுவென சொல்லமுடியா உணர்ச்சிகள். வயலுக்கு செல்ல ஸ்கூட்டரை படிகளில் பலவை போட்டு இறக்கிக்கொண்டிருந்தார் அப்பா. என்னை பார்த்தவுடன் முன்னமே இருந்த கோபம் இன்னும் கடுமையானது*.

"நல்லதா நாலு எருமை மாடு வாங்கி தருகிறேன். போய் அதயாவது ஒழுங்கா மேய்கிற வழியப்பாரு"

அவர் கண்களை காண தைரியம் இல்லாமல் தலைகுனிகிறேன். கண்ணீர் கசியத்தொடங்கியிருந்தது. காலையில் தபால்காரர் ஒருமாதிரியாக பார்த்தது நினைவுக்கு வந்தது.

ஒன்பதாம் வகுப்பு ரிசல்ட் வந்துவிட்டது .

*அன்று அப்பாவின் கண்களில் தெரிந்தது அவர் கனவுகள் தகர்க்கப்படும் உணர்வாக இன்று விளங்குகிறது.

Saturday, June 18, 2011

இது உண்மை என்கிறேன்.. சரியா?!!!

உங்கள் வீட்டு தொலைப்பேசி வேலை செய்யவில்லை. புகார் கொடுக்கிறீர்கள். பயனில்லை. நேரில் சென்று அழுத்தம் கொடுக்கிறீர்கள். எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை.
இப்படியே ஒருவாரம் ஓடிவிடுகிறது.
என்ன செய்வீர்கள்?!!!!

மூன்றே வழிகள்...

  1. ஆகும்போது ஆகட்டும் என்று பேசாமலிருந்துவிடுவீர்கள்.!!!
  2. மேலதிகாரிகளுக்கு புகார் எழுதுகிறீர்கள். சட்டத்தின் கதவுகளை தட்டுவேன் என்று எச்சரிக்கை விடுக்கிறீர்கள்.
  3. அங்கே பணிபுரியும் தொழில்நுட்ப வல்லுனரிடம் கையூட்டு தருவதாக சொல்லி காரியத்தினை கச்சிதமாக முடித்துக்கொள்கிறீர்கள்.

சரி ஆகும்போது ஆகட்டும் என்று பேசாமலிருந்துவிடுவீர்கள்.!!!

உங்களுடைய தொலைப்பேசி சரிசெய்யப்படும். ஒருவாரமோ, மாதமோ ஆகலாம். ஆனால் சரிசெய்யப்படும். எந்தவித எதிர் நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் அமைதியாக இருக்கையில், PASSENGER இரயில் வேகத்தில் நிதானமாக சரி செய்யப்படும். மீண்டும் ஓரிரு முறை புகார் கொடுக்க வேண்டிவரலாம். அப்படி கொடுக்கையில் எரிந்து விழும் அதிகாரியிடம் "சார் சார் பாத்து செய்ங்க சார்" என்று சொரனையே இல்லாமல் கெஞ்ச வேண்டிவரலாம்.

மேலதிகாரிகளுக்கு புகார் எழுதுகிறீர்கள். சட்டத்தின் கதவுகளை தட்டுவேன் என்று எச்சரிக்கை விடுக்கிறீர்கள்.

"ஒரு ஆடு சிக்கிக்கிச்சு" என்கிற தோரணையில் நீங்கள் அங்கும் இங்கும் இழுத்தடிக்கப்படுவீர்கள். "புகார் கொடுத்த இல்ல. போத்திகிட்டு இரு " போன்ற ஏளன பேச்சுக்கள், "ஒங்க லைன CUT பண்ணியாச்சு அப்பு , ஒன்னால முடிஞ்சத பாத்துக்க", போன்ற தெனாவட்டு பதில்களுக்கு செவிகொடுக்கப்பட வேண்டியிருக்கும். மேலும் சட்டம் பேசிக்கொண்டிருந்தால் நீங்கள் மிரட்டப்படலாம். இதற்கு மேலும் உங்கள் புகார் வெளியே வருமானால் உங்கள் வீட்டுக்கு சம்பந்தமே இல்லாத யாரோ சிலர் ஆட்டோவில் வந்து பயமுறுத்தி செல்லலாம். எதிர்க்க முற்படுவீர்களானால் அடிவிழ அதிகம் வாய்ப்பு உண்டு.

அங்கே பணிபுரியும் தொழில்நுட்ப வல்லுனரிடம் கையூட்டு தருவதாக சொல்லி காரியத்தினை கச்சிதமாக முடித்துக்கொள்கிறீர்கள்.

நீங்கள் சராசரி பொருளாதார சிக்கல் அதிகம் இல்லாத இந்திய குடிமகன். அடுத்த சில மணித்துளிகளில் உங்கள் தொலைப்பேசி செயல்படத்தொடங்கிவிடும். "நீக்கு போக்கு தெரிந்தவர்" என்று பெயரேடுக்கப்படுவீர்.

இது ஒரு உதாரணம் மட்டுமே. மேலே குறிப்பிட்டுள்ளவை நிதர்சனமான உண்மைகள்.

Monday, January 31, 2011

விளையாட்டாய் சொன்ன வரிகள்...



செருக்கு என்ற குரங்கு அவ்வப்போது எனக்குள்ளேயிருந்து வெளிவந்துவிடுகிறது. காலம் சொல்லித்தரும் பாடங்களிலிருந்து அதனை உணரும்போது வெட்கி குனிகிறது ஒவ்வொரு இரத்த அணுக்களும்.

* வேலைவெட்டி இல்லாமல் சுற்றிய பொழுதுகளில் பிடிக்காத உணவுகளை பரிமாறும் அம்மாவிடம் " உன் மருமகனுகளுக்கு இப்படித்தான் பிடிக்காததை செய்வியா? நான் சும்மா இருப்பதால்தானே உனக்கு இளக்காரம்" என்று கூறியபொழுது அவர் மனம் எவ்வளவு வருத்தப்பட்டு இருக்கும்.....

* "ஜுரத்தில் கண்ணே தெரியவில்லை" என்று வலியை சொன்ன நண்பனிடம், "இல்லனா மட்டும் நம்ம கண்ணு நல்லா தெரிந்துவிடுமோ" என்று அவன் பார்வை குறைவினை நக்கலடித்தது அவனுக்கு எத்தனை வலியை தந்திருக்கும்...

* பசி என்றால் என்னவென்றே அறியாத என் வளர்ப்பு, அடித்து பிடித்து உண்ணுபவனை " முன்ன பின்ன சோத்தை பாத்ததே இல்லியா" என்று கிண்டலடித்தபோது அந்த சோறு எத்தனை கடினமாய் அவனுள் இறங்கியிருக்கும்....

* என்னை உயர்த்திக்கொள்ள " பொறுக்கிமாதிரி சுற்றிக்கொண்டிருப்பான்" என்று நண்பனை சபையில் மற்றவருக்கு அறிமுகப்படுத்தும்போது, அவனுள் எவ்வளவு தாழ்ந்து போயிருப்பேன்.

செறுக்கில் கொட்டிய இதுபோன்ற வரிகள் அவர்களுக்குள் மாறாத வடுக்களை ஏற்படுத்தி இருக்கும். அந்த வெட்க வடுக்கள் எனக்குள்ளும் அழியா கோலமாக...